Er is een robot in de maak, in de US bij Stanford in de buurt, genaamd Veebot, die in de toekomst het bloed prikken grotendeels moet gaan automatiseren en de verpleegkundige moet ondersteunen bij het proces. Het idee is dat hierdoor bij het proces minder fout gaat, patiënten minder kans op schade hebben en de bijbehorende kosten daarmee dalen. Wat het apparaat zelf zou moeten gaan kosten is nog niet duidelijk. Het bedrijfje zelf, Veebot LCC, presenteert zijn ideeën wel op hun website maar treedt niet in details: http://www.veebot.com/
Hier is een Engelstalige video van PandoList over Veebot, van mei 2012:
Meer nieuws hierover: Nu.nlEr is een robot in de maak, in de US bij Stanford in de buurt, genaamd Veebot, die in de toekomst het bloed prikken grotendeels moet gaan automatiseren en de verpleegkundige moet ondersteunen bij het proces. Het idee is dat hierdoor bij het proces minder fout gaat, patiënten minder kans op schade hebben en de bijbehorende kosten daarmee dalen. Wat het apparaat zelf zou moeten gaan kosten is nog niet duidelijk. Het bedrijfje zelf, Veebot LCC, presenteert zijn ideeën wel op hun website maar treedt niet in details: http://www.veebot.com/
Here is a video report from PandoList about Veebot, from may 2012.
A European Social Robotics project called CHRIS (Cooperative Human Robot Interaction Systems FP7 215805) has received its final review last april. They have also created a very nice video that summarizes their work:
As the video shows, the work is about safe cooperation and it includes the recognition of gesture (pointing), speech, actions, and objects. It is quite interesting to see the capabilities of a 18 month old human child compared to what a robot can do (not much). Perhaps that is due to the fact that kids never worry about hurting their parents. They just go for it, and their mother will let them know when they are doing something they should not. That is a pwerful learning strategy.
I think the CHRIS video shows nicely what Humanoid robots can and can not be expected to be able to do. Most robots will not be able to do everything the iCub or Bert2 can do. CHRIS is at the cutting edge.
A European Social Robotics project called CHRIS (Cooperative Human Robot Interaction Systems FP7 215805) has received its final review last april. They have also created a very nice video that summarizes their work:
As the video shows, the work is about safe cooperation and it includes the recognition of gesture (pointing), speech, actions, and objects. It is quite interesting to see the capabilities of a 18 month old human child compared to what a robot can do (not much). Perhaps that is due to the fact that kids never worry about hurting their parents. They just go for it, and their mother will let them know when they are doing something they should not. That is a pwerful learning strategy.
I think the CHRIS video shows nicely what Humanoid robots can and can not be expected to be able to do. Most robots will not be able to do everything the iCub or Bert2 can do. CHRIS is at the cutting edge.
Grootte. Wat maakt het uit hoe groot een robot is? Je zou kunnen zeggen dat het weinig uitmaakt hoe groot een groot robot is zolang hij maar doet waarvoor hij is ontworpen. Dat is een functioneel uitgangspunt. Je zou daar vanuit het oogpunt van een ingenieur nog aan toe kunnen voegen ‘hoe kleiner hoe beter’ of ‘hoe goedkoper hoe beter’. Echter vanuit psychologisch oogpunt kan het misschien wel heel veel uitmaken hoe groot een robot is. In de sociale interactie met mensen functioneert een grote robot wellicht heel anders dan een kleine. Groot imponeert, groot trekt aandacht, groot beangstigt. Klein vertedert, klein stelt gerust. Dat zijn zomaar wat associaties die we eigenlijk eens beter zouden moeten onderzoeken.
Een aardig doorlopend experiment met grootte is het werk van Hajime Sakamoto en zijn Hajime Research Institute (een Japans bedrijf dat sinds 2002 op twee benen lopende robots bouwt). Hij is van plan om de komende jaren steeds grotere robots te bouwen, uiteindelijk resulterend in een zogenaamde ‘Gundam’ robot (waar een mens in kan zitten) zoals in de gelijknamige populaire strips. Een vrij recent prototype is te zien in het volgende filmpje:
Een ander aardig voorbeeld van het effect van een grote robot is de nep-robot Titan, zie het filmpje hierna. Hij trekt enorm de aandacht en laat mensen een beetje schrikken, maar door gebruik te maken van humor worden mensen snel weer gerustgesteld.
De hele kleine robots, zoals Keepon, kunnen misschien mede door hun minimale grootte de mensen extra goed vertederen of ze op een veilige manier uit hun tent lokken. Een aardig gedachtenexperiment is om jezelf een Keepon van 1,50m. voor te stellen die probeert contact te leggen met een autistische jongen van een jaar of vijf. Denkt u dat deze evenveel succes zal hebben als de kleine? Ik denk het zelf niet. Of wat denkt u van een Paro van 2m? Hmm, dat zou misschien nog kunnen werken als een soort overmaatse teddybeer, zoals je ze wel op de kermis kunt winnen. Op schoot nemen zou wel wat lastig worden, natuurlijk.
Size. With robots, does size matter? One might say size matters little if it works well and performs the job it was designed to do. From an engineering perspective one might even add ’the smaller the better’ or ’the cheaper the better’. But from a psychological perspective it may be very important how big a robot is. In the social interaction with humans a big robot may function differently than a small one. Big impresses, big attracts attention, big frightens. Small endears, small puts at ease. Those are just some associations that we should think about studying closer.
An interesting ongoing experiment with size is the work of Hajime Sakamoto and his Hajime Research Institute (a Japanese company building humanoid robots). He plans to build larger and larger robots that can walk on two feet, eventually ending up with a ´Gundam´ robot that can seat a human (co)pilot, as featured in the famous SF-cartoons (of which Hajime is a fan). A fairly recent prototype can be seen in the following movie:
Another nice example of the effect of a big robot size is the fake robot Titan, see the movie below. He attracts a lot of attention, and scares people a little, but also puts them at ease quickly by using humour.
The very small robots, like Keepon, are perhaps relying partly on their smallness to endear people and to easily establish contact with people. An interesting thought experiment is to imagine a really big Keepon, say 1.50m, trying to interact with a five year old autistic boy. Do you think it will be just as succesful as the small one? I do not think so. Or imagine a 2m Paro robot ‘baby’ seal. Hmmm, that might actually have an effect similar to that of those giant teddy bears you can win at fairs. Holding them in your lap would be difficult though.
Hier is een interessante, nieuwe, robotische doktersassistente: Het ARTAS™ Systeem. De Amerikaanse FDA gaf het systeem recent vrij om te gaan gebruiken (lees meer). Volgens het bedrijf dat de robot uitvond en produceert, Restoration Robotics, helpt ARTAS bij iets dat ‘hair follicle harvesting’ heet, ‘het oogsten van haarfollikels’.
Het ARTAS Systeem (Bron: Restoration Robotics, Inc.)
De procedure is als volgt. De client neemt plaats op de Artas stoel waarna eerst zijn haar wordt gemillimeterd. Vervolgens worden met behulp van een robotische arm, die onder andere is voorzien van een camera, kleine dermal punches uitgevoerd waarbij individuele haarfollikels worden geoogst. Dit gebeurt onder controle van een dokter. De haarfollikels worden later handmatig getransplanteerd, waarna ze weer nieuwe haren zullen gaan produceren op een eerst kale plek.
Hier is een paper (PDF) in de Dermatology Times waarin de resultaten van tests met een prototype worden gerapporteerd. Blijkbaar waren na de procedure geen hechtingen of verbanden nodig, is het minder invasief en levert het gebruik van ARTAS tijdwinst op ten opzichte van andere haartransplantatietechnieken, zoals strip harvesting waar een strook met haar getransplanteerd wordt naar een kale plek. (Hoewel dit vergelijk eigenlijk appels met peren vergelijken is. Een vergelijk tussen ARTAS en andere methodes waarbij individuele haarfollikels getransplanteerd worden is relevanter, zie bijvoorbeeld hier of hier). Het bedrijf verwacht snelheden te kunnen gaan halen van 750 tot 1.000 folliculaire eenheden per uur.
Here is an interesting new robotic surgery assistant: the ARTAS™ System. It was recently cleared by the FDA (read more). ARTAS apparently helps with something called ‘hair follicle harvesting’, according to Restoration Robotics, the company that invented and produces the system.
The ARTAS System (Source: Restoration Robotics, Inc.)
The procedure is as follows. The client first sits in the Artas chair, and then his hair is millimetered. Then, a robotic arm equipped with a camera initiates ‘small dermal punches’ and harvests individual follicles. This is under the control of a doctor. The follicles, which are later transplanted by hand, will start producing their own hair over months.
Here is a paper (PDF) in the Dermatology Times that reports the results of trying out a prototype of the device. Apparently, no sutures or bandages were required and using ARTAS is quicker and less invasive than other hair transplantation techniques, like strip harvesting where a strip of skin with hair is transplanted to a balding area. The company expects to reach extraction rates to 750 to 1,000 follicular units per hour. In addition, it may require fewer staff (although robot support engineers should probably be on standby).
Een bijzonder interessant, ‘sociale robotica’ onderzoek leverde recent leuke resultaten op. Het blijkt dat mensen het niet altijd even prettig vinden om aangeraakt te worden door een robot.
Ietwat verrassend bleek uit de resultaten van één van de experimenten van het onderzoek dat het uitmaakt waaróm de robot ze aanraakt. Als mensen denken dat het is om ze te wassen dan is het okee, maar als het is om ze gerust te stellen dan hoeft dat niet zo nodig, ook al is het exact dezelfde aanraking. Blijkbaar is instrumentele aanraking meer acceptabel dan ‘sociale aanraking’. En de waargenomen intentie is dan bepalend, aldus onderzoeker Charlie Kemp. Als je dit resultaat echter vergelijkt met de positieve respons op knuffelen met de Paro robot, dan weet ik niet of het uiterlijk en het gedrag van de robot niet medebepalend zijn voor dit resultaat. Dat zou een aardig vervolgonderzoek kunnen zijn. In dit geval zou het best eens kunnen zijn dat het uiterlijk en het gedrag van de robot, genaamd Cody, niet strookte met een intentie om mensen te kalmeren via aanraking. Hij ziet er niet uit alsof hij daarvoor is ontworpen. Hij ziet er meer uit als een functionele robot die is ontworpen om mensen een beetje schoon te maken (en dat is ook inderdaad waarvoor hij is ontworpen). Met andere woorden, mensen vonden het misschien gewoon niet helemaal kloppen.
Daarnaast bleek dat men het niet prettig vond indien de robot met spraak vooraf meldde dat hij je ging aanraken. Men reageerde daar negatief op, wellicht omdat men wat schrok van de stem. Ook hier denk ik dat de uitvoering van het spreken door de robot heel belangrijk is. Indien een robot spreekt met zijn hele gezicht en een bewegende mond dan is dat heel anders dan dat enkel een geluidsfragment wordt afgespeeld door speakers (een stem uit het niets, zeg maar). Maar ik weet niet hoe dat bij deze robot precies gebeurde, al lijkt het laatste het geval. Indien dat zo is, dan is ook hier sprake van een zekere mismatch: de robot ziet er niet uit alsof hij bedoeld is om met mensen te praten dus komt het vreemd over als hij het toch doet.
Maar over het geheel genomen is dit natuurlijk prima onderzoek met leuke resultaten. Meer van hetzelfde kan zeker helpen bij om de introductie van robots in de zorg te doen slagen.
Het artikel van de HRI 2011 conferentie is hier te downloaden: hier
Science News Blog schreef er een aardige samenvatting over: Study Investigates How People Respond to Being Touched by a Robot.
A very interesting, ‘social robotics’ study recently gave us all some nice resultats. Apparently people do not always appreciate being touched by a robot.
Somewhat surprisingly the results from one of the experiments showed that it matters why the robot touches you. If people think (because they are told) that it is because they will be washed then that is okay, but if the robot touched someone to comfort them then they found it much less agreeable, even though the touch movement was exactly the same. Apparently instrumental touching is more acceptable than social touching. And the perceived intention is what matters, according to one the researchers, Charlie Kemp. However, if you compare this result to the positive responses generally reported with the huggable robot Paro, then I think that this result may depend to a large extent on the actual appearance and exact behaviour of the robot. In this case the apperance and behaviour of the robot, Cody, may have created a mismatch with an intention to provide a comforting touch. In other words, the robot does not look like or act like it is designed to provide a comforting touch, it looks like it is designed to clean people (which is exactly what it was designed for).
In addition, the results showed that people did not like it if the robot announced that it was going to touch them, perhaps, as indicated by the researchers, because the voice startled them. Here, I think it is very important how a robot speaks exactly. If it speaks with a moving mouth and facial gestures, then this comes across as if the voice is coming from the robot. If a robot has a face and mouth that are able to ‘speak’ then people may actually expect a voice. But, if a robot speaks ‘out of nowhere’, for example if it merely plays a soundbite through a speaker, then this can easily startle people. It is a disembodied voice. So, again I think that follow-up experiments should be done to provide more conclusive results (as also suggested by the researchers). In a way this resembles the previous critical remark: the robot does not look like it was designed to talk to people so it may come across as a mismatch if it does talk.
But, all in all, this sort of research is very useful and more of it is needed to support the succesful introduction of healthcare robotics.
De tweede International Conference on Social Robotics, ICSR 2011, zal worden gehouden in Amsterdam op 24-25 november. De Call for Papers is geopend (de CFP pagina, en hier de Full Details van de CFP).
De tijdslijn is als volgt:
Paper submission: June 1st
Notification of acceptance: August 1st
Final manuscript submission: September 7th
Conference: November 24-25
The International Conference on Social Robotics brings researchers and practitioners together to report on and discuss the state-of-the-art research in the field of social robotics. The conference focuses particularly on social interaction between humans and robots, the integration of robots into our society, and the design of next generation social robot interfaces and systems.
The theme of the 2011 conference is “Alive!” It expresses the vitality of the social robotics research, paying particular attention to the development of robots that appear increasingly social — the point that people perceive them to be alive. The conference aims to foster discussion on the development of computational models, robotic embodiments, and behavior that enable robots to act socially and the impact that social robots have on people and their social and physical environment.
Ben Robins, een onderzoeker die reeds veel heeft bijgedragen aan het bestuderen van het nut dat robots kunnen hebben voor autistische kinderen, wordt o.a. als volgt geciteerd:
“Children with autism don’t react well to people because they don’t understand facial expressions,” said Ben Robins, a senior research fellow in computer science at the University of Hertfordshire who specializes in working with autistic children. “Robots are much safer for them because there’s less for them to interpret and they are very predictable.”
Het artikel beschrijft beknopt de huidige stand van de wetenschap achter het idee dat sociale robots een rol kunnen helpen om autistische kinderen bepaalde sociale vaardigheden te leren en te laten trainen (in het kort: er zijn veelbelovende case studies, maar goede, lange termijn effectstudies missen nog). Het artikel geeft daarnaast de opinie van verschillende onderzoekers, zowel binnen het werkveld als daarbuiten, over de waarde van het werk (dat reeds loopt vanaf 2005).
Op Youtube vond ik de volgende aardige BBC video uit 2008 over Kaspar en het werk van Robins:
En de Japanse TV maakte in 2009 een lange documentaire over Kaspar en het werk van Robins et al.
Ben Robins, a researcher who has already done a lot of work studying how robots might benefit children with autism, is quoted as saying:
“Children with autism don’t react well to people because they don’t understand facial expressions,” said Ben Robins, a senior research fellow in computer science at the University of Hertfordshire who specializes in working with autistic children. “Robots are much safer for them because there’s less for them to interpret and they are very predictable.”
The article neatly decribes the current state of the science behind the idea that social robots can help autistic children to learn and train certain social skills (basically, there are promising case studies, but a long-term effect study is lacking). And it mentions the opinions of various researchers, in the field and outside of it, on the merits of the work with Kaspar (which has been ongoing since 2005).
I also found a nice BBC video from 2008 about Kaspar and Robins and others’ work:
And there is a long, Japanese documentary about Kaspar and the work of Robins et al.
For those with a mind for reading, check out papers on the work with Kaspar AND Robins, or you can browse Robins’ extensive publication list.
Een zeer interessant artikel is net verschenen op PopSci getiteld The New Face of Autism Therapy. Het artikel behandelt met name het gebruik van een robot genaamd Bandit die is ‘ontworpen om de interactie aan te gaan met kinderen met autisme’.
Bandit, een robot die is ontworpen om gebruikt te worden in door en met kinderen met autisme. Foto door John B. Carnett
Ook de commentaren van lezers, veelal zelf mensen met autisme of ouders van kinderen met autisme, zijn zeer interessant. There is a very interesting featured article on PopSci called The New Face of Autism Therapy. It highlights the use of a robot called Bandit that has been ‘designed to engage children with autism’.
Bandit, a robot designed to engage children with autism. Photo by John B. Carnett
The reader comments are also interesting and many are made by people with autism or by parents of children with autism.
Afgelopen 25 oktober sprak Jeroen, deels namens TNO en deels namens Robots that Care op een bijeenkomst over zorgrobotica. Het was georganiseerd door de Kennisalliantie en Syntens, die met name in de ‘Medical Delta’ (ruwweg Rotterdam-Delft-Leiden) vaart willen geven aan de ontwikkelingen. Prof. Luc de Witte opende de dag, gevolgd door Boudewijn Wisse en tot slot Jeroen Arendsen. In de middag werd er in groepjes verder gepraat. De video geeft een aardige impressie van de dag. Met name het contact met Zorgbelang, vertegenwoordigd door mevrouw Aat Hoffius, zal voor Rbots that Care wel eens een staartje kunnen krijgen.
Recently, on October 25, Jeroen spoke at a workshop about healthcare robotics. It was organised bij Kennisalliantie and Syntens, who wish to set things in motion, especially in the Dutch ‘Medical Delta’ (roughly Rotterdam-Delft-Leiden). Prof. Luc de Witte opened the day, followed by Boudewijn Wisse, and finally Jeroen Arendsen. In the afternoon the discussion was continued in groups. The video gives a good impression of the day. For Robots that Care the initial contact with Zorgbelang, represented by mrs. Aat Hoffius, may well lead to further developments.
